پرده‌پوشى خداوند در برابر رسوايى انسان از تلخ‌ترين صحنه‌هاى قيامت پرده‌بردارى از درون حقيقى آدم است ، پرده‌اى كه از روى اسرار نهان انسان ، كنار مىرود و او در مقابل بزرگان پاك نهاد و دوستانى كه پيوسته در پوشيدن حالات خود از آنها مىكوشيد ، يكباره همهء رازهاى او آشكار مىشود . پروردگار ستّار در اين جهان پردهء سرّپوشى خود را بر انسان و صفات درونى و اعمال ظاهرى افكنده است ، مردم در سايهء آن به زندگى روزمرّهء دنيايى خويش ادامه مىدهند . خداوند به خاطر پيوستگى گذران زندگى ، سرّ را فاش نمىكند و گرنه آدمى با آدمى زندگى نمىكرد حتى براى بدرقهء جنازه و دفن او هم شركت نمىنمود . همانگونه كه امير المؤمنين على عليه السلام فرمود : لَوْ تَكاشَفْتُمْ ما تَدافَنْتُمْ . « 1 » اگر پرده از شما برداشته شود شما را دفن نخواهند كرد . پس اگر كسى دوست دارد لطف خدا در دنيا حال او را فرا گيرد و بر اسرار او پردهء عفو بكشد ، بايد از خدا شرم داشته باشد و بىباكانه عمل نكند ؛ زيرا صبر و گذشتِ خداوند حليم هم اندازه‌اى دارد ، اگر بنده‌اى افسار سركش نفس امّاره را رها كند چنان رسواى دو عالم مىشود كه حق تعالى هم نسبت به او بىتوجّه مىشود . عبداللّه بن مسعود مىگويد : پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در سفارش‌هاى حكيمانه‌اش به من فرمود : يَا ابْنَ مَسْعُودٍ ! عَلَيْكَ بِالسَّرائِرِ فَإِنَّ اللَّهَ تَعالى يَقُولُ : يَوْمَ تُبْلَى السَّرائِرُ * فَمَا لَهُ مِن قُوَّةٍ وَ لَانَاصِرٍ » « 2 »

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 74 / 385 ، باب 15 ، حديث 10 ؛ عيون أخبار الرضا عليه السلام : 2 / 53 ، حديث 204 . ( 2 ) - طارق ( 86 ) : 9 - 10 .